Najczęstsze pytania

Nie. Dotyczy usług z art. 3 ust. 2 świadczonych konsumentom — w tym handlu elektronicznego, czyli każdej strony, na której konsument zawiera umowę na odległość (art. 5 pkt 32). Praktyczny test brzmi: czy na tej stronie da się coś zamówić, zarezerwować, opłacić albo podpisać? Jeśli tak — jesteś w zakresie, choćby strona wyglądała na wizytówkę. Jeśli strona tylko informuje i kieruje do telefonu, jest poza. Granica z przykładami.

Tak, jeśli sprzedajesz konsumentom i nie jesteś mikroprzedsiębiorcą. Art. 18 dodaje wymagania dla identyfikacji, bezpieczeństwa, płatności i podpisów — czyli dla logowania, koszyka, checkoutu i zgód, a nie tylko dla strony głównej. Sklepy krok po kroku.

Firma zatrudniająca średniorocznie mniej niż 10 osób i o rocznym obrocie albo sumie bilansowej do 2 mln euro (definicja z Prawa przedsiębiorców, liczona za dwa ostatnie lata obrotowe). Jej usługi są wyłączone z ustawy (art. 4 pkt 1). Produkty — nie. Umowy z partnerami, wymagania marketplace'ów i inne przepisy — nadal obowiązują. Przekroczenie progu w dwóch kolejnych latach kończy zwolnienie, a ustawa nie daje na to osobnego okresu przejściowego. Zwolnienie z gwiazdką.

Prawie na pewno tak — jedna osoba to mniej niż dziesięć, a próg obrotu 2 mln euro odpada w większości JDG. Ale zwolnienie dotyczy usług, nie znika ryzyko z innych przepisów (nieuczciwe praktyki rynkowe, RODO przy formularzach), a klient korporacyjny czy publiczny i tak zapyta o dostępność w przetargu. Zwolnienie to brak obowiązku, nie brak powodu.

Tak, jeśli rezerwacja kończy się umową — także bez płatności online. Art. 5 pkt 32 mówi o zawieraniu umowy na odległość drogą elektroniczną, a nie o koszyku. Kalendarz, formularz zapisu i potwierdzenie e-mailem są tą samą usługą i muszą być dostępne razem.

Nie. Platforma odpowiada za swój interfejs, Ty za swój — własny sklep, stronę firmową i to, co sam wstawiasz: opisy produktów, zdjęcia z tekstem zamiast alternatywy, tabele rozmiarów w postaci obrazka, PDF-y z instrukcją. Jeśli sprzedajesz wyłącznie na cudzej platformie i nie masz własnej usługi dla konsumenta, obowiązki po Twojej stronie są odpowiednio mniejsze — ale nie zerowe.

Same w sobie nie są umową, więc nie czynią ze strony usługi z art. 3 ust. 2. Ale jeśli już podlegasz ustawie, formularz kontaktowy jest zwykle kanałem skargi z art. 37 ust. 1 — a kanał, z którego nie da się skorzystać czytnikiem ekranu, jest brakiem kanału.

Ustawa dotyczy usług dla konsumentów — osób fizycznych działających poza działalnością gospodarczą (art. 5 pkt 14). Platforma wyłącznie B2B z weryfikacją NIP przy rejestracji — nie. Sklep „dla firm”, w którym jednak kupi każdy bez weryfikacji — tak. Liczy się to, kto faktycznie może kupić, nie to, co pisze w nagłówku.

Tak — usługodawcą jest każdy, kto oferuje usługę konsumentowi na terytorium UE (art. 5 pkt 35), a nadzór sprawuje organ państwa, w którym usługa jest świadczona. Obowiązuje też prawo państwa siedziby. Wymagania techniczne są jednak wspólne w całej Unii (EN 301 549), więc jeden porządny audyt załatwia wszystkie rynki naraz. Wdrożenia w innych krajach.

Standard nie: WCAG 2.1 AA z ustawy z 2019 r. Zmienia się egzekucja tam, gdzie świadczysz usługę z art. 3 ust. 2 (bilety, e-booki, płatności): dochodzi skarga konsumenta z 30-dniowym terminem i kary z art. 73, obok dotychczasowej deklaracji dostępności i nadzoru. Dwa reżimy obok siebie.

Tak — art. 12 ust. 2 pkt 3 wymienia strony internetowe i aplikacje mobilne; art. 5 pkt 32 obejmuje usługi świadczone przez „urządzenia mobilne”. EN 301 549 rozdział 11 przekłada WCAG na aplikacje, a systemowe API dostępności (TalkBack, VoiceOver) są tam odpowiednikiem poprawnego HTML.

Od 28 czerwca 2025 r. (art. 88). Nie ma „okresu dostosowawczego” dla nowych umów ani nowych treści — termin już minął, a każdy dzień zwłoki to dzień, w którym konsument może złożyć skargę.

Art. 85 ust. 1: umowy o usługi zawarte przed 28 czerwca 2025 mogą trwać w niezmienionej treści do wygaśnięcia, nie dłużej niż do 28 czerwca 2030. To wyjątek dla umów, nie dla stron. Sklep, który dziś zawiera nowe umowy, podlega ustawie dziś — a aneks albo zmiana warunków tworzy nową umowę.

Wyłączone: nagrane media i pliki dokumentów opublikowane przed 28 czerwca 2025 oraz archiwa nieaktualizowane od tej daty (art. 86). Nowe — muszą być dostępne. Uwaga na pułapkę: regulamin, cennik czy instrukcja zmieniona po tej dacie jest nowym dokumentem i wyłączenie do niej nie wraca.

Nie w Twoją stronę. Wyłączenia z art. 85 i 86 dotyczą tego, co powstało wcześniej — nowy motyw, nowy szablon i nowe treści są nowe i podlegają ustawie w całości. Dlatego ocenę zgodności powtarza się po każdej większej zmianie, a nie raz na zawsze.

Co najmniej co 5 lat, a wcześniej — gdy zmienia się usługa albo okoliczności, na które się powołałeś (art. 21). Dokumentację przechowuje się 5 lat i przekazuje organowi na żądanie, a samo powołanie się zgłasza się organowi nadzoru z własnej inicjatywy.

Prawo — przez EN 301 549 — odsyła do WCAG 2.1 AA. WCAG 2.2 AA jest nadzbiorem i lepszym celem, bo jego nowe kryteria trafiają dokładnie w sklepy i logowanie: 2.4.11 (fokus niezasłonięty przez sticky nagłówek albo cookie bar), 3.2.6 (pomoc w tym samym miejscu na każdej stronie), 3.3.7 (bez ponownego wpisywania tych samych danych w checkoucie), 3.3.8 (logowanie bez testu pamięciowego — musi działać wklejanie i menedżer haseł) i 2.5.8 (cel dotykowy co najmniej 24×24 px). AAA w całości nie wymaga nikt i nie da się go spełnić dla każdej treści. Poziomy i różnice.

Tekst: co najmniej 4,5:1 wobec tła (WCAG 1.4.3). Tekst duży, czyli od 24 px albo 18,66 px pogrubiony: 3:1. Elementy interfejsu i grafiki niosące treść — obramowania pól, ikony, słupki wykresu: 3:1 (1.4.11). Liczy się kolor faktycznie widoczny po nałożeniu tła, gradientu i przezroczystości, dlatego mierzymy go w przeglądarce, a nie w arkuszu stylów. Wyłączone są loga i tekst czysto dekoracyjny.

Na poziomie AA: napisy do wszystkich nagrań z dźwiękiem (1.2.2), audiodeskrypcja tego, co widać, a nie słychać (1.2.3 i 1.2.5), oraz napisy do transmisji na żywo (1.2.4). Autonapisy z YouTube'a bez poprawienia zwykle nie wystarczają — mylą się w nazwach własnych, cenach i interpunkcji, a właśnie one niosą treść. Film z samą muzyką w tle napisów nie potrzebuje.

Tak, ale nie sama obrazkowa. WCAG 1.1.1 wymaga alternatywy odwołującej się do innego zmysłu — obrazek plus wersja dźwiękowa, albo lepiej: metoda bez testu poznawczego (token, honeypot, limit zapytań). WCAG 2.2 idzie dalej: 3.3.8 zakazuje testów pamięciowych i rozpoznawania obrazów jako jedynej drogi do zalogowania.

Jako punkt startowy — tak, jako gotowy produkt — nie. Model opisuje, co jest na obrazku; alternatywa ma powiedzieć, po co ten obrazek tu jest. Zdjęcie produktu w karcie potrzebuje nazwy wariantu, a nie „osoba trzymająca przedmiot”; tabela rozmiarów wklejona jako grafika potrzebuje danych, nie opisu. Obraz czysto dekoracyjny ma mieć alt="", a nie zdanie — i tego automat prawie nigdy nie proponuje.

Żadna platforma nie jest dostępna „z pudełka”. Zależy od motywu, wtyczek i treści — a najczęstsze naruszenia biorą się z rzeczy dokładanych po instalacji: slidera, pop-upu z rabatem, bannera zgód i wtyczki do opinii. Sprawdź stronę; raport rozdziela to, co pochodzi z motywu (kontrast, fokus), od tego, co pochodzi z treści (alt-y, nagłówki). Platformy sklepowe.

Nie. Nakładka nie zmienia kodu strony, tylko dokłada nad nim swój widżet — a organizacje osób niewidomych publicznie proszą o nieużywanie takich narzędzi, bo bywa, że psują czytniki ekranu bardziej, niż pomagają. Nakładka potrafi też sama tworzyć naruszenia: własny przycisk bez etykiety, pułapkę fokusu, nagłe zmiany kontekstu. Organ i audytor mierzą stronę taką, jaką widzi użytkownik — z nakładką włącznie. Więcej o zwykłych stronach.

To zestaw atrybutów mówiących czytnikom ekranu, czym jest element i w jakim jest stanie. Potrzebna do własnych komponentów — zakładek, akordeonów, modali. Zbędna wszędzie tam, gdzie wystarcza HTML: <button> nie potrzebuje role="button". Pierwsza zasada ARIA brzmi: nie używaj ARIA, jeśli nie musisz, bo źle użyta jest gorsza niż żadna. Wyjaśnienie.

Nie. Ale ta sama struktura, która daje rozszerzone wyniki w Google, jest znakiem dobrze zbudowanej, dostępnej strony — i ma pola na informacje o dostępności produktów wymagane przez art. 18 pkt 1. Więcej o danych strukturalnych.

Operator odpowiada za swój formularz; Ty za jego wybór, osadzenie i całą drogę do niego. Wyłączenie z art. 4 pkt 2 lit. b dotyczy treści, nad którymi nie masz kontroli — a moduł płatności, który sam wybrałeś i wstawiłeś, kontroli podlega. Jeśli bramka jest niedostępna, obowiązek nie znika: zmień bramkę albo dodaj drugą drogę zapłaty. Kto odpowiada za moduły cudze.

Ocenę zgodności usługi (art. 32 ust. 1), informację o dostępności w regulaminie lub równoważnym dokumencie (art. 32 ust. 2 pkt 1), a jeśli powołujesz się na nieproporcjonalne obciążenie — dokumentację oceny przechowywaną 5 lat i zgłoszenie do organu (art. 21). To trzy różne dokumenty i tylko drugi z nich widać z zewnątrz — dlatego jego brak organ sprawdza pierwszy. Ustawa artykuł po artykule.

Ustawa nie daje wzoru (art. 32 ust. 1 mówi o obowiązku, nie o formularzu). Praktyka, którą organ zaakceptuje: zakres badania (adresy, ścieżki, wersja mobilna), metoda i punkt odniesienia (WCAG 2.1 AA przez EN 301 549), lista niezgodności z lokalizacją, plan naprawy z terminami i osobą odpowiedzialną, data i podpis. Raport z narzędzia jest załącznikiem do tego dokumentu, a nie tym dokumentem.

Wobec organu i konsumenta — Ty, bo to Ty świadczysz usługę (art. 32). Rozliczenie z wykonawcą to sprawa umowy między Wami: jeśli zamówiłeś stronę zgodną z WCAG i jej nie dostałeś, masz roszczenie z rękojmi lub z umowy. Kara administracyjna z art. 73 trafia jednak do Ciebie, nie do agencji.

Do dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za rok poprzedni — w 2026 r. 89 035,60 zł — nie więcej niż 10 % ubiegłorocznego obrotu (art. 73 ust. 1). Podstaw jest pięć, w tym brak oceny zgodności i brak samodzielnego powiadomienia organu; karę wymierza się za stan, nie za intencję. Ścieżka do kary.

Dla handlu elektronicznego: minister właściwy do spraw informatyzacji; bankowość: Rzecznik Finansowy; telekomunikacja, media i e-booki: Prezes UKE; transport: organy branżowe; całość koordynuje Prezes Zarządu PFRON (art. 38).

Trafia najpierw do Ciebie — pisemnie, ustnie albo elektronicznie (art. 37 ust. 1). Masz 30 dni na odpowiedź; brak odpowiedzi oznacza uznanie żądania; realizacja do 6 miesięcy (art. 37 ust. 2–4). Dopiero potem konsument — albo ktokolwiek inny — może złożyć zawiadomienie do PFRON (art. 67). Najtańszy moment na naprawę to te 30 dni. Terminy od strony właściciela.

Ustawa daje mu skargę i zawiadomienie do organu, a nie własne roszczenie pieniężne. To nie znaczy, że ryzyka finansowego nie ma: pozostają zasady ogólne prawa cywilnego, przepisy o nieuczciwych praktykach rynkowych i postępowanie UOKiK w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów — a te ostatnie mają własne, wyższe kary. Pytanie o odszkodowanie zadaj prawnikowi; tu odpowiadamy tylko za treść PAD.

Może zakazać świadczenia usługi na okres do 180 dni w drodze decyzji (art. 62 ust. 1 pkt 2), przedłużyć zakaz do końca postępowania (art. 64) i nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (art. 65 ust. 4). Wcześniej jest jednak wezwanie do usunięcia niezgodności w terminie do 120 dni — zakaz nie spada bez ostrzeżenia.

Tak — „nieproporcjonalne obciążenie” (art. 21), ale z oceną według trzech kryteriów, dokumentacją, ponowną oceną co 5 lat i zgłoszeniem do organu. Nie możesz, jeśli dostałeś na dostępność dofinansowanie ze środków publicznych (ust. 11). I nie działa to na całą usługę naraz: powołujesz się na konkretny wymóg wobec konkretnego elementu, nie na „nas nie stać”.

Otwieramy stronę w prawdziwej przeglądarce (komputer 1280 px, telefon 390 px i 320 px), mierzymy kontrast, fokus, ruch, cele dotykowe i przewijanie, sprawdzamy kod (język, tytuł, alt-y, etykiety, nagłówki, ARIA) i wymagania ustawy (informacja o dostępności, kanał kontaktu, sygnały sklepu). Wynik w 20–60 sekund, bez rejestracji. Uruchom.

Darmowa analiza bierze jeden publiczny adres — możesz podać dowolną podstronę, także kartę produktu czy pierwszy krok koszyka. Za logowanie i pełną ścieżkę zakupową (koszyk, checkout, płatność, konto) wchodzi analiza całego serwisu; tam sprawdzamy je jako sekwencję, bo art. 18 dotyczy całej drogi do zamówienia, a nie pojedynczych ekranów. Cennik.

Nie. Automat rozstrzyga 30–50 % kryteriów WCAG. Wynik 100 znaczy tyle, że nie znaleźliśmy naruszeń w tym, co da się zmierzyć maszynowo. Reszta — czy alternatywa obrazu ma sens, czy kolejność nagłówków odpowiada treści, czy komunikat błędu pomaga — wymaga człowieka, dlatego raport pokazuje osobną sekcję „nie sprawdzono” i nie liczy jej jako spełnionej.

Tak — link działa 90 dni i otwiera się w czterech językach (parametr języka w adresie). Każde znalezisko ma lokalizację w kodzie, kryterium WCAG, punkt EN 301 549 i artykuł ustawy, więc da się go przekazać wykonawcy bez tłumaczenia. Wersja płatna dokłada instrukcję naprawy dla każdego problemu.

Nie. Nie publikujemy, nie udostępniamy i nie sprzedajemy wyników pojedynczych domen — ani listy sprawdzonych stron. Publiczna lista wyników z nazwami firm byłaby gotową listą do zawiadomień z art. 67 i listą kontaktów dla agencji, a przy domenie z czyimś nazwiskiem także danymi osobowymi. Raport widzi ten, kto ma link. Publikować możemy najwyżej dane zbiorcze, bez nazw. Polityka prywatności.

Raport (adres, znaleziska, zrzuty ekranu) — 90 dni na naszym serwerze, potem znika. Krótkie, nieosobowe podsumowanie (domena, wynik, platforma, czy to sklep) trafia do wewnętrznego rejestru Castomo, który nie jest publikowany, i jest kasowane po 24 miesiącach od ostatniego sprawdzenia. E-mail — tylko po to, żeby wysłać raport, i za osobną zgodą do kontaktu. Analizujemy wyłącznie strony publiczne. Polityka prywatności.

Po każdej większej zmianie — nowy motyw, nowy banner zgód, nowa wtyczka, przebudowa checkoutu — i profilaktycznie raz na kwartał. Dostępność to właściwość usługi, nie jednorazowy projekt: najczęstszy scenariusz to strona naprawiona w marcu i zepsuta w maju przez pop-up z rabatem.